Drogi Przyjacielu,
Zostałam okradziona. Z czasu. Z sił. Z nadziei. Z uczuć, które jeszcze do niedawna wyznaczały kierunek mojej drogi. Jestem głucha na krzyki rzeczywistości, przestrogi, drogowskazy.. Odporna na szepty przeszłości, próbującej zamknąć mnie w złotej klatce, zbudowanej na gruzach naszej miłości.
Z chwilą kiedy zniknąłeś, uświadomiłam sobie, zabrałeś ze sobą część mnie, która już nigdy nie wróci. Której już nigdy nie odzyskam. Której nie dostanie nikt inny. Kiedyś składałam się z wielu części, cholernie różnych i skomplikowanych, które pozornie nie miały ze sobą nic wspólnego. Mimo to tworzyły, jakby na przekór wszystkiemu, jedną całość - m n i e. Uwielbiasz dziwne istoty. Byłam jedną z nich. Tworzyłam Twój mały dziwny świat? Wiedz, że Ty tworzyłeś mój.
Wracam dziś z dalekiej podróży. Przez labirynty naszych spojrzeń, potoki gorzkich łez i zmarnowanych szans, doliny naszych dusz, niezdobyte szczyty marzeń i serc. Spójrz. To właśnie ja. W papierowej spódnicy. Z papierowym spojrzeniem. W papierowych snach. Spójrz, jak kruszę się na wietrze. Płonąc gaszę w sobie ostatnią nadzieję. I wracam do domu. Z dalekiej podróży. Spójrz. To ja. Nie mam już nic. Wszystkie części, które mnie tworzyły zabrał czas. Rozsypał cierpliwie po polach minionych dni. Każdą zamknął w czyichś ciepłych dłoniach. Nie należę już do świata, który możesz zbawić. Nie jestem jedną z wielu rzeczy, które da się naprawić. Żałuję. Już nigdy nie będę dobrze działać. Wracam z dalekiej podróży. Jesień. Zima. Wiosna. Lato. Jesień.. Wybacz mi Przyjacielu, ale z tej podróży nie przywiozę Ci uśmiechu na pamiątkę. Ani wachlarza błyszczących zdjęć, skąpanych w promieniach morskiego słońca. Nie mam nic, co mogłabym Ci dać. Ale wierzę... Wierzę, że być może jeden wiersz, melodia, zapach.. Być może przypomną Ci o mnie i znów odfruniemy razem w stronę bezpiecznych marzeń.. Odwiedzimy miejsca, do których zwykliśmy wracać.. Złapiemy tych kilka chwil naszego szczęścia i już nigdy nie pozwolimy im odejść..
Drogi Przyjacielu,
Kochałam. Szczerze i bezgranicznie. Kochałam w każdym momencie tej długiej, niebezpiecznej podróży. Ty byłeś moim domem. A dzisiaj? Dzisiaj wracam i zamykam się w czterech głuchych ścianach. Nie rozpoznaję żadnych ulic. Widok z okna boleśnie obcy. Nie mam nic. Zamykam więc wyblakłe oczy. Zagryzam wargi. Układam głowę na poduszce wspomnień. I czekam. Na wyrok? Na cud?
Czekam.
