19.07.2015

Drogi Przyjacielu,

milczysz. Milczymy oboje, na dwóch krańcach wszechświata. A czas mija, niezależnie od tego. Ból jest jedynym przypomnieniem, że byłeś. Że oboje byliśmy. 

30.06.2015

Drogi Przyjacielu,

obiecaj mi, że pewnego dnia wszystko się skończy. Że zniknie ból, i lęk. Wyschną łzy na skostniałych policzkach. Moje i Twoje rany rozwiną zakrwawione skrzydła, i opuszczą ten świat. Obiecaj mi, że ostatni raz znajdziesz do mnie drogę, pośród drogowskazów nicości. Że zapomnimy o tym, co złe. I obejmiesz mnie, jak tamtej lipcowej nocy, nim rozsypię się pod ciężarem niespełnionych snów. Nim zatańczę ostatniego walca na wytartym parkiecie Twych dębowych oczu.

Obiecaj mi. Bo potrafię już tylko płakać, potokami skarg nad naszym losem. Ty i ja jesteśmy ofiarami czasu. Odseparowani grubą linią wspomnień. Każdej nocy umieramy we własnych klatkach, szepcząc przeznaczeniu do ucha: przepraszam.


Obiecaj mi. Sama nie potrafię już dotrzymywać obietnic.

5.06.2015

Drogi Przyjacielu,
czasami tracimy coś bezpowrotnie. Stajemy się bezzałogowymi okrętami, wyrzucanymi raz po raz na pusty brzeg, przez ocean bezradności. Skazani na siebie. Skazani na porażkę. Okradzeni z emocji, wartości, nadziei, złudzeń, marzeń...

To tak, gdy chcesz płakać, ale nie masz już łez. Gdy chcesz krzyczeć, ale brak Ci tchu. Gdy chcesz poczuć coś, co nie istnieje. Gdy desperacko próbujesz ofiarować szczęście, wiedząc że sam nie masz już nic. Nic, co mógłbyś dać, pożyczyć, chociażby zamknąć w dłoni. 

Drogi Przyjacielu,

czasami tracimy coś bezpowrotnie. Może tak samo jest z ludźmi. 

19.05.2015

Drogi Przyjacielu,
Wróciłeś.
Słowami.
Znów uczysz moje rany
pisać swoje imię.
Coraz większą czcionką...

17.05.2015

Drogi Przyjacielu,
w dzisiejszym świecie wszystko jest szybciej. Szybciej żyjemy, szybciej podejmujemy błędne decyzje, szybciej umieramy..
Nie umieramy już tylko raz - od święta. Ze starości albo z przypadku. Umieramy zwyczajnie, codziennie. Każdego dnia na nowo. Z nadmiaru oczekiwań i rozczarowań. Tonąc w oceanie łez bez dna. Dusząc się zapachem chwil. W gluchej ciszy. Pośród czterech ścian.
Drogi Przyjacielu,

szczerze mówiąc spowszedniało mi już to umieranie. Dzień odchodzi za dniem. Z każdym tracę cząstkę siebie, której już nigdy nie odzyskam. 

Nie zatrzymam wskazówek zegara, bo nie mam już sił. Nie dogonię wczorajszych nas ani jutrzejszej siebie. Nic nie będzie już nigdy proste. Jedyne czego mogę być jeszcze pewna to to, że szybciej umrze we mnie ostatnia cząstka nadziei niż ostatnia cząstka Ciebie. 

6.05.2015

Drogi Przyjacielu,
zakochałam się.

Zakochałam się w niewłaściwym świecie. 

Świecie, który istnieje tylko w mojej wyobraźni, za kurtyną złudzeń i niespełnionych snów.

Świecie, w którym każdy oddech ma sens, a każda noc nie jest rozgrzeszeniem za miniony dzień. Świecie, w którym nie ma cierpienia i łez.

Świecie, w którym Ty i ja stanowimy całość - sumę chwil, które razem przeżyliśmy. 

Najwyższy czas się obudzić.

6.04.2015

Drogi Przyjacielu,

zastanawiam się czy jest cokolwiek, co mogłabym Ci jeszcze powiedzieć albo co chciałabym od Ciebie usłyszeć. Słowa są dla mnie już tylko pustym powietrzem. Nie są w stanie zmienić biegu wydarzeń ani wpłynąć na to, co stanie się z nami jutro. Żadna z obietnic nie daje mi już poczucia, że następny dzień nadejdzie i będzie podobny do wszystkich pozostałych dni. Myśli przestały być moim bezpiecznym azylem i świadkami chwil, które przeżyliśmy razem. Dzisiaj każda z nich oddala mnie coraz bardziej od świata i od wszystkiego, co kiedykolwiek miało dla mnie sens. Ból jest moim jedynym przewodnikiem, po krętych ścieżkach tamtych dni..

Drogi Przyjacielu, 

być może liczysz na szczęśliwe zakończenie. Ale nic nie będzie już proste. Żałuję. Bo ten świat na moje wołanie nie zniknie, i nasze uczucia razem z nim. Chciałabym nie wiedzieć o Tobie nic. Może odnalazłabym cień szczęścia w swojej nieświadomości? A może przynajmniej zasypiałabym spokojniej? Za dużo rzeczy się jednak wydarzyło żeby można było o nich zapomnieć lub je przemilczeć. Tak po prostu przepuścić przez palce, jak czas, który oboje zmarnowalismy na walkę o coś, co nie miało prawa nam się przydarzyć...

22.03.2015

Drogi Przyjacielu,

wygrałeś. Możesz odebrać teraz swoją nagrodę. Nasycić pożądanie moim widokiem. Czyż nie taka kolej rzeczy? Dawno zakopałam swoje serce w wypłowiałej ziemi złudzeń, z której podobno ból wciąż kiełkuje zaborczą zielenią. Nie pamiętam kiedy ostatni raz złapałam w dłonie wiatr i posłałam priorytetem uśmiech słońcu.  Nie wiem ile wody zmarnowałam na gaszenie ognia który wypala mnie gdy tylko zagrodzisz drogę mym źrenicom. I nie chcę wiedzieć. 

Rozszarpuję swoją duszę na strzępy. Znajome dźwięki obdzierają mnie z emocji. Staczam się z lekkością samotnej łzy po dnie pustego kieliszka. Krzycząc nieme STOP, błagam o litość. 

Drogi Przyjacielu, 

wiedz, że to definitywny koniec zabawy. Przegrałam. Teraz odejdę.

Niech miłość mnie rozgrzeszy. 

8.03.2015

Drogi Przyjacielu, 
nie potrafię ani pisać ani kochać. 

13.02.2015

Drogi Przyjacielu, 

nie szukaj mnie. Nie przywołuj moich samotnych spojrzeń, oddechów, ruchu warg, wczoraj karminowych, dziś pobladłych. Nie rozliczaj mnie z niemych krzyków, szeptów, łez zastygłych na lodowatym policzku. Nie próbuj dogonić mojego zapachu, ulatniającego się jak mgła w lutowym słońcu. Nie znajdziesz mnie. 

Wznoszę się już wysoko, na moich zakrwawionych skrzydłach.Wysoko, nad przepaścią kłamstw i prawd.

Drogi Przyjacielu, 

przestań drżeć nocą na wietrze. Przestań błądzić za echem skradzionej nadziei. 

Jest za późno. Już nigdy nie będę bezpieczna.

08.02.2015

Drogi Przyjacielu,

Zostałam okradziona. Z czasu. Z sił. Z nadziei. Z uczuć, które jeszcze do niedawna wyznaczały kierunek mojej drogi. Jestem głucha na krzyki rzeczywistości, przestrogi, drogowskazy.. Odporna na szepty przeszłości, próbującej zamknąć mnie w złotej klatce, zbudowanej na gruzach naszej miłości.
Z chwilą kiedy zniknąłeś, uświadomiłam sobie, zabrałeś ze sobą część mnie, która już nigdy nie wróci. Której już nigdy nie odzyskam. Której nie dostanie nikt inny. Kiedyś składałam się z wielu części, cholernie różnych i skomplikowanych, które pozornie nie miały ze sobą nic wspólnego. Mimo to tworzyły, jakby na przekór wszystkiemu, jedną całość - m n i e. Uwielbiasz dziwne istoty. Byłam jedną z nich. Tworzyłam Twój mały dziwny świat? Wiedz, że Ty tworzyłeś mój.

 

Wracam dziś z dalekiej podróży. Przez labirynty naszych spojrzeń, potoki gorzkich łez i zmarnowanych szans, doliny naszych dusz, niezdobyte szczyty marzeń i serc. Spójrz. To właśnie ja. W papierowej spódnicy. Z papierowym spojrzeniem. W papierowych snach. Spójrz, jak kruszę się na wietrze. Płonąc gaszę w sobie ostatnią nadzieję. I wracam do domu. Z dalekiej podróży. Spójrz. To ja. Nie mam już nic. Wszystkie części, które mnie tworzyły zabrał czas. Rozsypał cierpliwie po polach minionych dni. Każdą zamknął w czyichś ciepłych dłoniach. Nie należę już do świata, który możesz zbawić. Nie jestem jedną z wielu rzeczy, które da się naprawić. Żałuję. Już nigdy nie będę dobrze działać. Wracam z dalekiej podróży. Jesień. Zima. Wiosna. Lato. Jesień.. Wybacz mi Przyjacielu, ale z tej podróży nie przywiozę Ci uśmiechu na pamiątkę. Ani wachlarza błyszczących zdjęć, skąpanych w promieniach morskiego słońca. Nie mam nic, co mogłabym Ci dać. Ale wierzę... Wierzę, że być może jeden wiersz, melodia, zapach.. Być może przypomną Ci o mnie i znów odfruniemy razem w stronę bezpiecznych marzeń.. Odwiedzimy miejsca, do których zwykliśmy wracać.. Złapiemy  tych kilka chwil  naszego szczęścia i już nigdy nie pozwolimy im odejść..

 

Drogi Przyjacielu, 

Kochałam. Szczerze i bezgranicznie. Kochałam w każdym momencie tej długiej, niebezpiecznej podróży. Ty byłeś moim domem. A dzisiaj? Dzisiaj wracam i zamykam się w czterech głuchych ścianach.  Nie rozpoznaję żadnych ulic. Widok z okna boleśnie obcy. Nie mam nic. Zamykam więc wyblakłe oczy. Zagryzam wargi. Układam głowę na poduszce wspomnień. I czekam. Na wyrok? Na cud?

Czekam.